Ιερές εικόνες…

Είναι καταστάσεις και ονόματα, που έχουν τη δύναμη να εγκαθίστανται εντός μας και να δίνουν τον ορισμό του αξιοπρεπούς κι εκείνου που αξίζει να θυμόμαστε. Πέρα από πιασάρικους τίτλους, ψευτοεπαναστάτες , βάρβαρους που αυτοχρίζονται δίκαιοι ή δίκαιους που εξαργυρώνουν τους αγώνες τους.
Όπως είναι για παράδειγμα, το Πολυτεχνείο. Όχι εκείνο των επετείων ούτε εκείνο των ηχηρών ονομάτων. Ούτε βέβαια, εκείνο των αυτόκλητων μπαμπάδων του. Που στο όνομα των αγώνων του, βρίσκουν την ευκαιρία να αυτοπροβληθούν ή να καταστρέψουν.
Το Πολυτεχνείο, που ζούσε και ζει μέσα μου, σαν κάτι Ιερό. Και που δε μπορώ πια να επισκεφτώ εκείνες τις μέρες του χρόνου, γιατί κάποιοι, έχουν φασιστικά αποφασίσει να το κάνουν γκέτο συγκεκριμένων ιδεολογιών ή ορμητήριο ανεγκέφαλων.
Μία Ιερή εικόνα, είναι για μένα το Πολυτεχνείο…
Όπως μια Ιερή εικόνα, είναι εκείνη του Μπελογιάννη. Με το γαρύφαλλο στο πέτο. Που είχα την ευκαιρία να ξαναδώ μετά από 30 χρόνια, στην ομώνυμη ταινία, που προβλήθηκε προχτές.
Θυμάμαι, την είχα δει όρθιος σε μια κατάμεστη αίθουσα. Τον έβλεπα να μιλά με ένα λόγο καταιγιστικό, για τη δικαιοσύνη και την αγάπη στην Πατρίδα και τον Άνθρωπο. Και μέσα στις αναζητήσεις της εφηβείας μου, κατάφερε και καθόρισε την έννοια της αξιοπρέπειας και του δίκιου. Με τον ίδιο τρόπο, που τις βλέπω και σήμερα. Ίσως, κάπως εμπλουτισμένες με κάποιες εμπειρίες και την όποια λογική. Και άκουγα τα ίδια λόγια, με την ίδια συγκίνηση. Γιατί η ουσία τους, είναι πρωτογενής, χωρίς προσμίξεις «εμπνευσμένων» εγκεφάλων…
Πόσο έχουν αλλάξει οι εποχές όμως. Θυμάμαι την πορεία του Πολυτεχνείου, το 1982 : ένα εκατομμύριο κόσμος. Ενωμένος. Με τον ήλιο στην καρδιά και το σεβασμό για τους τιμώμενους. Χωρίς παρεκτροπές και άσκοπες καταστροφές. Σήμερα, το ζητούμενο είναι μια επανάσταση άνευ λογικής. Και κυρίως, χωρίς σεβασμό στον άλλο. Που κατά βάση συμπορεύεται…
Το ίδιο και οι αξίες του Μπελογιάννη. Που τις είδε να προδίδονται από το ίδιο του το κόμμα τότε, αλλά και από μία ολόκληρη κοινωνία σήμερα. Γιατί η λέξη συμφέρον, καλύπτει τα πάντα. Ακόμη και την Ιερή μνήμη, ακόμη και την αξιοπρέπεια…

Αντι-μνημονιακές ή αντι-μνημονικές ?

Κι έφτασε λοιπόν η μέρα των εκλογών. Όλοι είχαν να πουν από κάτι.  Αυτό όμως που κυρίως πέρασε, ήταν ότι  ψηφίζουμε ή υπέρ του μνημονίου ή εναντίον του.
Ας μου πει κάποιος, τίνι τρόπω, αυτές οι εκλογές συνδέονταν με το μνημόνιο ! Και αν συνδέονταν, υπό την έννοια της καταψήφισης των υποψηφίων που είχαν το χρίσμα της κυβέρνησης, τι θα πρέπει να γίνει μετά ?  Ξανά σε εθνικές εκλογές ? Όπως φυγόπονα το έθεσε ο Γιωργάκης ?  Άσε που προέκυψε κατά του μνημονίου και ο Αντωνάκης – ένας νέος Τσε ίσως ?…
Κάθε χρόνο θα έχουμε εκλογές ? Και οι θυσίες που έφαγε στο κεφάλι και την καμπούρα ο κόσμος ? Χαμένες ? Ή μήπως, θα γίνουμε μάγκες και θα ορθώσουμε ανάστημα απέναντι στην τρόϊκα και θα τους πούμε “Όχι ρε, δε χρωστάμε τίποτα, να πληρώσει η πλουτοκρατία” και άλλα φαιδρά ?
Οι επιλογές μας ούτως ή άλλως, είναι η εξής μία : τουμπεκί ψιλοκομμένο ως προς το νοικοκύρεμα αυτού του τόπου, με τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Τις οποίες μάλλον, τα μεγάλα κεφάλια των αγώνων, έχουν ιεραρχήσει κάπως παράξενα. Π.χ., έχει περάσει στα ψιλά, ότι έχει καταργηθεί η εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας. Που σημαίνει, ότι ο καθένας πράττει όπως γουστάρει. Και συνάπτει ΑΤΟΜΙΚΕΣ συμβάσεις. Με τις αποδοχές που τον βολεύουν.
Λοιπόν, ας επιστρέψουμε στην ουσία : οι τοπικές εκλογές, έχουν κυρίως τοπικό χαρακτήρα και μας δίνουν τη δυνατότητα, να ψηφίσουμε εκείνους που πιστεύουμε ότι θα κάνουν κάτι καλό για τον τόπο.
Αν κάποιο συμπέρασμα βγαίνει, αυτό είναι της δυσπιστίας απέναντι στο πολιτική σύστημα. Με τόσο μεγάλη αποχή, δε χρειάζεται πολλή λογική…
Οι περί μνημονίου συνδέσεις, είναι παντελώς άκυρες. Ας κρατήσουμε τα πεπραγμένα των κυβερνώντων -νυν και πρώην…-, για τις εθνικές εκλογές και ας πράξουμε τότε αυτό που πρέπει. Αν όμως δώσουμε πάλι 80% και άνω στη γαλαζοπράσινη λαίλαπα, ε τότε… όπως είπε κι ένας φίλος, είμαστε μαζόχες ! Γιατί τότε είναι που πρέπει να λειτουργήσει η μνήμη…

Ουστ κορόϊδα ! Που πήγατε και φυτευτήκατε…

Σε αυτόν τον τόπο, οι πραγματικοί -εμφανείς και αφανείς…- ήρωες κάθε κατάστασης, πάντα έπεφταν θύματα της λήθης ή της ηλιθιότητας. Σε κάθε επανάσταση, εθνική, ταξική, κλπ, κάποιοι πρότασαν το θάρρος και την Ψυχή τους, για το κοινό καλό. Για εκείνα που θεωρούσαν ιερά και όσια.

Όμως, το πλήρωμα του χρόνου, ερχόταν να τους απαξιώσει πανηγυρικά. Από τον Κολοκοτρώνη και τον Καραϊσκάκη, μέχρι τις εργατικές πρωτομαγιές. Και από το Αλβανικό μέτωπο, μέχρι το έπος του Πολυτεχνείου.  Η μνήμη τους, τελείως αυθαίρετα αποκτούσε “μπαμπάδες”. Στις εθνεγερτήριες επετείους ήταν οι “πατριώτες” δεξιοί και στις άλλες, οι “προοδευτικοί αριστεροί”. Άσχετα, αν το μεγαλείο του αγώνα τους, αφορούσε ένα ολόκληρο Έθνος. Ίσως και παραπάνω.

Μιλώντας λοιπόν για το έπος του ’40 σήμερα, είναι σα να μιλά κανείς για κάτι που έγινε προ Χριστού. Και που βεβαίως, η αναφορά σε αυτό συνιστά εθνικισμό.  Ας σκεφτούμε την εικόνα : ένας εχθρός με 20πλάσια πολεμική μηχανή, εισβάλλει σε μια μικρή χώρα. Όλος ο κόσμος βγαίνει με τη χαρά στα πρόσωπα, γιατί θέλει να υπερασπιστεί το δικαίωμα στην Ελευθερία. Ενάντια στο φασισμό. Άνθρωποι με πενιχρό οπλισμό, ξεπαγιάζουν μέσα σε έναν από τους πιο κρύους πρόωρους χειμώνες που πέρασαν. Και κατορθώνουν κάτι, που φάνταζε ακατόρθωτο.

Οι ίδιοι άνθρωποι -που βεβαίως εκλήθησαν να πολεμήσουν με τον εμφύλιο απέναντι στ’ αδέλφια τους…-, σήμερα αποτελούν ένα μουσειακό δείγμα. Η θυσία τους πέρασε στη λήθη. Οι παρελάσεις για να τους τιμήσουν, έγιναν με τα χρόνια όπλο στα χέρια στρατόκαυλων αξιωματικών ή χαρακτηρίστηκαν φασιστικού τύπου εκδηλώσεις, από τα “προοδευτικά” εμπνευσμένα μυαλά. Κανείς όμως δε σκέφτηκε, τι σήμαινε αυτή η θυσία.

Πέρυσι, στα νέα αυτοαποκαλούμενα “δεκεμβριανά”, ανεγκέφαλες αμοιβάδες έκαψαν τη σκοπιά μπροστά από τον Άγνωστο Στρατιώτη.  Κάτι, που το θεωρώ εσχάτη προδοσία. Κάτι, σα να καις τη σημαία του Πολυτεχνείου. Η ατιμωρισία, ήταν η επιβράβευση της λήθης…

Ας  είναι. Τελικά, εκείνοι που πήγαν και φυτεύτηκαν στο Αλβανικό μέτωπο, ήταν τα κορόϊδα. Γιατί το έκαναν υπερασπιζόμενοι μια σημαία, που καίνε  σήμερα κάποιοι Ούνοι σε κάθε ευκαιρία, για να δηλώσουν την αποστροφή τους σε οτιδήποτε θυμίζει πατρίδα. Την ίδια σημαία, που η Βίκυ Καγιά, έκανε εσώρουχο…

Καλά να πάθετε ρε ! Που θέλετε να σας θεωρούμε και ήρωες ! Ουστ ! 

Δήλωση του Ούγκο Τσάβες (Ιούλιος 2010) – αφιερωμένη…

Ο γνωστός  Ούγκο Τσάβεζ,  ηγέτης της Βενεζουέλας και πλέον μισητός στους Αμερικάνους, σε δήλωσή του τον Ιούλιο του 2010…

“Με ρωτάτε γιατί στείλαμε φυλακή όσα στελέχη μας κλέψανε; Γιατί κλέψανε! Και δεν τους τιμωρήσαμε εμείς αλλά οι θεσμοί. Μου λένε, γιατί άφησες να μπει φυλακή ο υπουργός άμυνας και δεν τον κάλυψες επειδή ήταν προσωπικός σου φίλος; Μα… γιατί έκλεψε! Πρόδωσε την εμπιστοσύνη μας, την πίστη του λαού στην κυβέρνηση! Πρόδωσαν τον Λαό, τη Δημοκρατία, τον Στρατό, την Πατρίδα, το Έθνος; Τιμωρούνται από τη Δικαιοσύνη! Αν τους αφήσεις θα διαφθείρουν κι άλλους. Γι’ αυτό φυλακίστηκαν. Τιμωρώντας τη διαφθορά κρατάμε  γεμάτα τα ταμεία μας και κυρίως κρατάμε μακριά την Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό  Ταμείο και τη μαφία των Τραπεζών. Δεν καταντάμε… Ελλάδα!” 

Είπατε τίποτις ?

Ο έξυπνος παραδέχεται, ο πονηρός δικαιολογείται, ο βλάκας επιμένει…

Αφιερωμένο…

Καλώς ήλθατε στο σώου της διάσωσης !…

Πραγματικά μεγάλη η αγωνία, για εκείνους τους 33 δύσμοιρους Χιλιανούς, που έμειναν σχεδόν δυόμισυ μήνες εγκλωβισμένοι στη στοά. Όπως και για εκατομμύρια άλλους ανά τον κόσμο, που βγάζουν το ίδιο μεροκάματο του τρόμου.

Πανούργο όμως και το marketing του τρόμου. Σε απευθείας σύνδεση, βλέπουμε να ανεβαίνει άλλος ένας εγκλωβισμένος. Μέχρι και 400.000 δολάρια, τους προσφέρουν για μια αποκλειστική συνέντευξη. Τους τάζουν δωρεάν διακοπές σε εξωτικά μέρη, πιστωτικές κάρτες, bonus “απεγκλωβισμού”, τιμητικές θέσεις εργασίας, δωρεάν φοίτηση των παιδιών τους σε ιδιωτικά σχολεία, και και και …

Μάλιστα… Πόσα ακόμη εκατομμύρια έχει η Χιλή ? Πόσοι από αυτούς πεινούν ? Τι θα γίνει με όλους αυτούς ? Με τους υπόλοιπους φτωχούς του πλανήτη ?

Καταφέραμε και σώσαμε ένα δέντρο και κομπάζουμε αυτάρεσκα, μπροστά στα απέραντα καμμένα δάση. Κομπάζουμε για το “θρίαμβο της ελπίδας” ! Αλλά κυρίως, που καθαρίσαμε με τη συνείδησή μας. Που συμμετείχαμε νοητά, σε μια ακόμη καλή πράξη. Είτε ως πολίτες είτε ως κοινωνία -τοπική ή παγκόσμια.

Βρήκαμε μερικούς ακόμη ακούσιους ήρωες, για να πορευτούμε το δρόμο της δικαίωσης. Και τα απέραντα δάση, παραμένουν και θα παραμένουν καμμένα. Όπως τα μυαλά μας…

Ζήτω το marketing !  Ζήτω !!!

Περί επάρατου Παγανισμού (από δημοσίευση κάποιου blog…)

Τα γκέτο της πολιτικής καθαρότητας: ο καταδιωγμός των λέξεων

“Για να κατανοηθεί καλύτερα αυτό το φαινόμενο της μετάπτωσης των εννοιών με πρόσχημα την πολιτική καθαρότητα, ας θυμηθούμε την παροιμιώδη φράση βγήκε ο Χάρος παγανιά. Η λέξη παγανιά σημαίνει κυνήγι και προέρχεται από το paganus (=χωρικός). Από την ίδια όμως ρίζα βγαίνει και ο παγανισμός! Να τι συμβαίνει εδώ: τους παλιούς καλούς ρομαντικούς και αγαπουλίστικους πρωτοχριστιανικούς αιώνες, διάφοροι απόστολοι Γκαύλοι διερρήγνυαν τα ιμάτια τους για να προσυλιτίσουν τους κακούς Εθνικούς στη νεότευκτη αιματοκυλισμένη θρησκεία τους χρησιμοποιώντας ουκ ολίγες μεθόδους “συνετίσεως” στο όνομα της απέραντης αγάπης του “καλού” Γιαχβούλη. Έτσι, ο paganus-χωρικός που τηρούσε τα ειδωλολατρικά έθιμα απέκτησε αρνητικό πρόσημο στην ιδιότητά του, έγινε παγανιστής και η λέξη παγανιά απέκτησε τη χροιά του κυνηγιού (κύων =σκύλος). Η πρωτοχριστιανική εκκλησία, στο όνομα της δικής της κατασκευασμένης πολιτικής καθαρότητας, δεν είχε κανέναν ενδοιασμό να μετατρέψει το γένος της λέξης paganus σε είδος κατά την αριστοτελική διάκριση (καθόλου τυχαίο που είναι ο αγαπημένος της φιλόσοφος ο “βολικός” Σταγειρίτης) για τα δικά της προφανή συμφέροντα. “

Και ένα σχόλιο :

“Αν δούμε πιο πίσω, θα ξεκινήσουμε τουλάχιστον από την εποχή του Ευριπίδη, πηγαίνοντας ες παγάν (=στην πηγή).  Πάλι στη φύση καταλήγουμε…”

Εμπρός, πάμε !…

Η πρώτη επαφή με το wordpress, λοιπόν. Καλώς ήλθατε. Περάστε για καφεδάκι, τσαγάκι, φοντανάκι, κάτι τις τέλος πάντων…

Νόμος είναι το δίκιο το … δικό μου !

Ο άνθρωπος από τη φύση του, είναι ένα εγωιστικό Ον, το οποίο σκέπτεται με βάση τις δικές ανάγκες και μόνο.

Έτσι συμβαίνει και με την υπόθεση των απεργιών ή διαμαρτυριών. Πέρυσι έκλειναν οι εθνικές οδοί από τους μαινόμενους αγρότες, που έχαναν τις επιδοτήσεις – οι οποίες σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, μετατρέπονταν σε πολυτελείς μεζονέτες και μερσεντές…- και διαμαρτύρονταν οι φορτηγατζήδες, που έχαναν μεροκάματα, μιας και δε μπορούσαν να μετακινηθούν.

Φέτος, είναι οι φορτηγατζήδες στη θέση αυτή, και οι αγρότες διαμαρτύρονται, που δε μπορούν να διακινήσουν τα προϊόντα τους. Το αν έχουν δίκιο ή όχι, είναι ένα άλλο ζήτημα, που ελέγχεται.

Το καλοκαίρι, είχαμε τους λιμεναργάτες, που έκλειναν τα λιμάνια, κι έτσι, αγρότες και φορτηγατζήδες, έρχονταν στα χέρια με τους απεργούς, οι οποίοι είχαν και την υποστήριξη του πανταχού παρόντος ΠΑΜΕ – 10 άτομα, κρατούσαν όμηρο ένα ολόκληρο δρομολόγιο…

Ο μεγάλος χαμένος όμως, σε όλες τις περιπτώσεις, είναι ο κόσμος που δεν έχει κάποια σχέση με το όλο σκηνικό. Σε μια ήδη παραπαίουσα αγορά, αυτή τη στιγμή, γύρω στις 120 επιχειρήσεις, λόγω απόλυτης απραξίας, έχει δώσει άδεια άνευ αποδοχών στο προσωπικό. Τα είδη διατροφής, πρώτης ανάγκης, ακόμη και φάρμακα, είναι είτε σε έλλειψη, είτε -κατά την πρακτική του κάθε πονηρού, μεγάλου ή μικρού μεσάζοντος…- έχουν πάρει αύξηση τιμής.

Δεν είπε κανείς, να μην υπάρχει διαμαρτυρία ή διεκδίκηση του δίκιου. Είναι όμως επαίσχυντο, άλλος να φταίει κι άλλος να πληρώνει. Κάτι σαν τα τελευταία "δεκεμβριανά", όπου "κοινωνικοί αγωνιστές", έκαιγαν καταστήματα, κλείνοντας σπίτια -όχι τα δικά τους βέβαια…- ή δολοφονούσαν στο όνομα του … δίκιου.

Και δίπλα βέβαια σε όλους αυτούς τους "αγώνες", οι τιμητές του δικαίου. Εκείνοι, που  εκ του ασφαλούς, είτε ως συνδικαλιστές -που εκ των πραγμάτων δεν δουλεύουν αλλά τα αρπάζουν…- είτε ως κάτοχοι μιας θεσούλας που δεν κινδυνεύει, κατακεραυνώνουν το πάντα κακό κράτος και στηρίζουν τον πάντα καλό "αγωνιστή"…

Μήπως τελικά, πλάϊ στο δικό μας δίκιο, να σκεφτούμε και του διπλανού μας ? Ειδικά, αν του το αφαιρούμε με το έτσι θέλω ?…….

Υπό το φως της χτεσινής Πανσελήνου…

Μαγική η εικόνα της, ασημί το φως της. Χάρμα για το φακό …