Για τα ταξίδια των ανέμων…

Πάρνηθα στα λευκά – 26/12/2008

Ας ελαφρύνουμε λίγο το κλίμα. Και ας μεταφερθούμε, στη νυφούλα της Αθήνας, την Πάρνηθα. Χτες, ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία, να εκδράμω μετά του υιού μου, στο δικό μας βουνό, την Πάρνηθα. Το περίμενε όλες αυτές τις μέρες. Από την Τρίτη που έριξε το πρώτο καλό χιόνι, προγραμματίσαμε τη βόλτα μας στο βουνό, που πάντα -έστω και πληγωμένο από τις φωτιές- μας περιμένει με ανοιχτές αγκάλες.
Ο καιρός στην Αθήνα βροχερός, αλλά ανεβαίνοντας σιγά σιγά προς τα πάνω, το τοπίο άσπριζε διαρκώς και περισσότερο. Από το ύψος του Μοντ Παρνές και πάνω, ένα βουνό πάνλευκο ! Η Πάρνηθα, ντυμμένη σα νυφούλα, μας περίμενε. Στο καταφύγιο στο Μπάφι, τα πάντα τυλιγμένα στο πέπλο του χιονιού. Ένα ζεστό καφεδάκι για μένα, και μια καρυδόπιτα για το νεαρό, δίπλα στο τζάκι, ήταν ό,τι έπρεπε. Έξω, κάποια παιδιά έφτιαχναν χιονάνθρωπο. Ο Στέφανος, χρόνια γνωστός πια, ο καλύτερος οικοδεσπότης. Μαζί με μια παρέα και το "ζούλαπα" τον καφετί σκύλαρο, κουτρουβαλούσαν με τα έλκηθρα την πλαγιά.
"Μπαμπά δεν πάμε και στο Φλαμπούρι " ?  Έριξε την ιδέα ο μικρός. Και δεν πάμε ? Εκεί πια, το τοπίο ξεφεύγει. Το χιόνι περισσότερο και πιο πυκνό, έχει μετατρέψει τη διαδρομή σε Αλπική περιπλάνηση. Περίπου δύο χιλιόμετρα μέχρι το καταφύγιο, μέσα σε απόλυτη ησυχία και πυκνή χιονόπωση. Και η ζεστασιά του τζακιού, μας υποδέχεται, παρέα με μια μακαρονάδα με κιμά, που ήταν βάλσαμο. Και μας έδωσε δυνάμεις για την επιστροφή.
Γυρνώντας πια πίσω, η λευκή ανάμνηση γλυκαίνει τη σκέψη. Ο μικρός αποκοιμιέται στο αυτοκίνητο, κουρασμένος, μα χορτάτος. Και η Πάρνηθα, μας υπόσχεται συνέχεια στις λευκές μας βόλτες …
 

6 responses

  1. ποκαχόντας

    αχ..τι μας κανεις αιολακο…πανεμορφα τοπια..χιονισμενα…ισως δε καταλαβα καλα το γυιος σου στεφανο τον λενε;;απαντηση εδω κ τωρα

    27/12/2008 στο 14:14

  2. Aeolos

    Tστστσ… Τι απαιτητικότης mon Dieu… Ο Στέφανος καλή μου, είναι ο καταπληκτικός τύπος, που διαχειρίζεται το καταφύγιο του Ορειβατικού Συλλόγου Αθηνών, στο Μπάφι. Μια ορεσίβια και λίαν συμπαθητική μορφή. Όποτε με βλέπει εκεί με το γιο μου (το 14χρονο Ευάγγελο-Ερμή…), γράφεται ένα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπό του. Έχουμε μείνει κάποια βράδια εκεί. Υπέροχες εμπειρίες και παρέες του βουνού, γύρω από το τζάκι…

    27/12/2008 στο 14:23

  3. ποκαχόντας

    χαχαχα…τα τσουναμια δε ρωτουν…σαρωνουν εδω κ τωρα τις απαντησεις..mon dieu….τρελενομαι …για τζεντλεμαν….τα σεβη μου στην υπεροχη κυρια σας…νομιζα οτι αναφεροσουν στο γυιο σου……..και ηθελα να προλαβω πρωτη να πω χρονια-πολλαμια και ειναι του ΑΓ.ΣΤΕΦΑΝΟΥ σημερα…..

    27/12/2008 στο 14:32

  4. iannis

    Καλησπερα…Αιολε..Υπεροχη φωτογραφια…αλλα ακομη καλυτερη η εκδρομη που κανατε..Ειχα την τυχη να παω γα πεζοπορεια με τον γιο μου που πηγαινει συχνα..Εκανα κατι φοβερες διαδρομες…(15Km)αναμεσα σ ελατα…και στις κουμαριες…θα μου μεινουν αξεχαστες…πραγματι…στο καταφυγιο ειναι υπεροχο…και ιδιαιτερα τους χειμερινους μηνες…….

    27/12/2008 στο 14:45

  5. Georgia

    καλησπερα Αιολε υπεροχο θεαμα…… ειναι πολυ ομορφες οι φωτογραφιες που μας στελνεις ευχαριστουμε που τις μοιραστηκες μαζι μας……να περνατε τελεια ευχομαι και να προσεχετε!!!!!!

    27/12/2008 στο 15:03

  6. ποκαχόντας

    βανια μου 15..χιλιομετρα εννοεις;;η 15 μετρα;;χαχαχχαχαελπιζω να μη τσακισες τα κουμαρα….εγω παντως τα τσακιζω….

    27/12/2008 στο 15:36

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s