Για τα ταξίδια των ανέμων…

Ιερές εικόνες…

Είναι καταστάσεις και ονόματα, που έχουν τη δύναμη να εγκαθίστανται εντός μας και να δίνουν τον ορισμό του αξιοπρεπούς κι εκείνου που αξίζει να θυμόμαστε. Πέρα από πιασάρικους τίτλους, ψευτοεπαναστάτες , βάρβαρους που αυτοχρίζονται δίκαιοι ή δίκαιους που εξαργυρώνουν τους αγώνες τους.
Όπως είναι για παράδειγμα, το Πολυτεχνείο. Όχι εκείνο των επετείων ούτε εκείνο των ηχηρών ονομάτων. Ούτε βέβαια, εκείνο των αυτόκλητων μπαμπάδων του. Που στο όνομα των αγώνων του, βρίσκουν την ευκαιρία να αυτοπροβληθούν ή να καταστρέψουν.
Το Πολυτεχνείο, που ζούσε και ζει μέσα μου, σαν κάτι Ιερό. Και που δε μπορώ πια να επισκεφτώ εκείνες τις μέρες του χρόνου, γιατί κάποιοι, έχουν φασιστικά αποφασίσει να το κάνουν γκέτο συγκεκριμένων ιδεολογιών ή ορμητήριο ανεγκέφαλων.
Μία Ιερή εικόνα, είναι για μένα το Πολυτεχνείο…
Όπως μια Ιερή εικόνα, είναι εκείνη του Μπελογιάννη. Με το γαρύφαλλο στο πέτο. Που είχα την ευκαιρία να ξαναδώ μετά από 30 χρόνια, στην ομώνυμη ταινία, που προβλήθηκε προχτές.
Θυμάμαι, την είχα δει όρθιος σε μια κατάμεστη αίθουσα. Τον έβλεπα να μιλά με ένα λόγο καταιγιστικό, για τη δικαιοσύνη και την αγάπη στην Πατρίδα και τον Άνθρωπο. Και μέσα στις αναζητήσεις της εφηβείας μου, κατάφερε και καθόρισε την έννοια της αξιοπρέπειας και του δίκιου. Με τον ίδιο τρόπο, που τις βλέπω και σήμερα. Ίσως, κάπως εμπλουτισμένες με κάποιες εμπειρίες και την όποια λογική. Και άκουγα τα ίδια λόγια, με την ίδια συγκίνηση. Γιατί η ουσία τους, είναι πρωτογενής, χωρίς προσμίξεις «εμπνευσμένων» εγκεφάλων…
Πόσο έχουν αλλάξει οι εποχές όμως. Θυμάμαι την πορεία του Πολυτεχνείου, το 1982 : ένα εκατομμύριο κόσμος. Ενωμένος. Με τον ήλιο στην καρδιά και το σεβασμό για τους τιμώμενους. Χωρίς παρεκτροπές και άσκοπες καταστροφές. Σήμερα, το ζητούμενο είναι μια επανάσταση άνευ λογικής. Και κυρίως, χωρίς σεβασμό στον άλλο. Που κατά βάση συμπορεύεται…
Το ίδιο και οι αξίες του Μπελογιάννη. Που τις είδε να προδίδονται από το ίδιο του το κόμμα τότε, αλλά και από μία ολόκληρη κοινωνία σήμερα. Γιατί η λέξη συμφέρον, καλύπτει τα πάντα. Ακόμη και την Ιερή μνήμη, ακόμη και την αξιοπρέπεια…

11 responses

  1. καλησπέρα …. Σωτήρη ….

    22/11/2010 στο 18:41

  2. (αναρωτιεμαι τι εννοεις ασκοπες καταστροφες)
    πολλα εχουν αλλαξει απο τοτε. συμφωνω.
    το θεμα ειναι ποια σημεια τομεις εχουμε βρει ωστε να προχωρησουμε σε υγιη εκσυγχρονισμο για το καλο του τοπου :[

    22/11/2010 στο 20:51

  3. Τι μπορεί να είναι άσκοπες καταστροφές ? Μερικές δεκάδες καταστήματα σε κάθε πορεία. Και όχι μόνο.
    Περί εκσυγχρονισμού, είναι μία άλλη – επίσης μεγάλη – κουβέντα…
    Καλησπέρα Αλέξανδρε, Γιαννιδάκη.

    22/11/2010 στο 20:57

  4. Σωτήρη τίποτα δεν έχει αλλάξει ,εδώ και εκατοντάδες χρόνια…Ο ίδιος άνθρωπος ,ο ίδιος κοινωνικός ιστός,ίδια τα θέλω του και ο τρόπος απόκτησής των αγαθών…Ζήσε τη ζωή σου και μην στενοχωριέσαι…Δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα στο μέλλον…Να είσαι καλά να έχεις χρόνο να ανεβαίνεις στα παρθένα βουνά της Ηπείρου…

    22/11/2010 στο 21:44

  5. netuskt

    Μουδιασμενες ψυχες περπατουσαν στους δρομους σβυνοντας τα σημαδια απ το βαρυ σουρσιμο του μεταλου των κακων.
    Ησυχα βλεματα που στα ματια εβλεπες μια βουβη αγωνια για το αυριο αλλα μ ελπιδα πως το αυριο θα ηταν δικο μου, δικο σου, του γειτονα, του φιλου, του ξενου, του φανταρου και του φυλακισμενου.
    Αλλοιωτικα φανταζε η Ακροπολη στον οριζοντα της Πατησιων, κρυσταλο η μερα, οιωνοι τραγουδουσαν την ζεστασια του νασαι λευτερος!
    Ψωμι, Δουλεια, Λευτερια λεξεις με νοημα γεματες εναν κοσμο που απλωναν τα χερια ν αγκαλιασουν δακρυσμενοι, παλιομοδιτικα φτωχα ντυμενοι, καπου ενας πατερας στους ωμους ενα κοριτσακι με κοτσιδακια να πετανε με κορδελακια πεταλουδιτσες δεμενα να κοιταει απορημενο αλλα στην ασφαλεια των ωμων να χαμογελαει σ ολο το κοσμο σουφρωνοντας τη μυτιτσα οπου της εκανε σκανταλια η εικονα…
    Πιο κατω η νεολαια του ταδε, του δεινα, το σωματειο των αλλων, απλοι ασχετοι ανθρωποι ανενταχτοι, ενα μικρο, θαταν δε θαταν 12 χρονω να παλευει με ταραχη να κρατησει ορθιο το συνθημα πουγραφε το πανο…
    ΑΔΕΡΦΙΑ ΗΜΑΣΤΕ ΛΕΥΤΕΡΟΙ…
    ……
    Αυτο τογραψα στο φεσιμπουκ παραμονη, μαζι με καποια αλλα.
    Ετυχε ν ακουσω αρκετους νεους σε διαφορα ρεπορταζ την αποψη τους και… καταλαβα (εμπεδωσα) πως καθε γενια εχει τους δικους της ηρωες.
    Οπως τις ιστοριες που καθορισαν το σημερα της ελλαδας που περιεγραφε ο παππους μου και σημερα δεν θυμαται κανεις.. Θα πει καποιος τις θυμασαι εσυ αλλα… ξεθωριαζουν ολο και πιο πολυ καθως κυλαει ο χρονος της ληθης!

    Νασαι καλα.

    22/11/2010 στο 23:28

  6. Φίλε… Μάλλον είπες πολύ περισσότερο απ’ όσα θα μπορούσα να σκεφτώ. Ευχαριστώ…

    22/11/2010 στο 23:30

  7. Αίολε οι λέξεις σήμερα έχουν χάσει την έννοιά τους.
    Παιδόπουλο τότε και γώ ήμουν εκεί.Σήμερα δεν θέλω να περάσω καν από το μέρος ΕΚΕΙΝΟ.
    Όλα στο βωμό του συμφέροντος τελικά..

    25/11/2010 στο 01:28

  8. Μια και ανέφερες Μπελογιάννη έχει γραψει ένα βιβλίο για τον πλουτο της Ελλαδας και γιατι θα μπορούσαμε να είμαστε μια απο τις πλουσιότερες ευρωπαϊκές χώρες χωρις ΕΟΚ ΔΝΤ…ΚΛΠ…ΚΛΠ.
    Όσο το είδες το είδα
    Κάποια χειρογραφα χάθηκαν….
    Μετα ξαναβρέθηκαν μετα ξαναχάθηκαν.
    Εδώ φυλακίστηκε ο Κολοκοτρώνης,ξερω είναι κλισέ πια,το Πολυτεχενείο θα γλύτωνε???
    Περισσότερο απο οποιονδήποτε που καίει σημαία με ενοχλεί αυτός που καίει την ίδια τη χώρα,που ούτε κουκούλα φοράει και ξεδιάντροπα παρουσιαζεται σωτήρας.
    Τον πρώτο τον συλλαμβάνεις και τελειώνεις,άσε που μπορει να είναι και κανας μαστουρομένος..ο δευτερος που εκλέγεται για να κάνει χειρότερα δεν είναι ο πιο επικίνδυνος?Αυτός είναι υπο την επήρεια του χειρότερου ναρκωτικού αυτού της εξουσίας.
    Πόσοι απο τη γενιά του Πολυτεχνείου ξέχασαν?
    Καλημέρα

    25/11/2010 στο 11:08

  9. Την καλησπερα μου..Αιολε…Αν και ερχομαι…με μεγαλη καθυστερηση να σχολιασω….σου αναφερω οτι καπως ετσι αισθανομαι…και γω!!Παντα πηγαινα στις πορειες προς την αμερικανικη πρεσβεια…και παντα ανατριχιαζα στο ακουσμα των συνθηματων…
    Δεν ξερω γιατι…αλλα προτιμω…να το εχω βαθεια ..στην μνημη μου..οπως το εζησα τοτε…απο το να πηγαινω σημερα ειτε για προσκυνημα…στο χωρο του πολυτεχνειου ειτε…στην πορεια….
    Πληρης…η απογοητευση μου!!!!

    08/12/2010 στο 23:01

  10. φανατισμός κατά υποκρισίας!
    έπρεπε να το περιμένουμε!
    έπρεπε να το περιμένουμε όταν επιτρέπουμε να μιλάνε για το Πολυτεχνείο οι πλέον αναρμόδιοι…
    αλλά μήπως πλέον όλοι αναρμόδιοι δεν είναι σε τούτη δω τη χώρα;
    το ιερό τρίπτυχο εξελίχτηκε:
    ψωμί:ανεργία
    παιδεία:παραμένει ίδιο με κείνα τα αιτήματα
    ελευθερία:ουτοπία
    θα ήθελα να θέσω έναν προβληματισμό…
    αυτά που έγιναν τότε, ονομάστηκαν εξέγερση…
    σήμερα η εξέγερση φαντάζει άγνωστη λέξη…
    βαρέθηκα, βαρεθήκαμε…
    δεν κεφάρω να αποκαλείται εξέγερση η καταστροφή που προκαλούν όσοι εγκάθετοι «χαλάνε» τις πορείες!βαρέθηκα!
    κάποτε αλλά και σήμερα το είπαν, ηρωικό, αγωνιστικό, δημοκρατικό, αυθόρμητο…
    αν αύριο το πω, ανεξάρτητο, ανεξέλεγκτο, ευρηματικό, ευάλωτο, θα γίνω βαρετή;
    νομίζω πως γενικότερα βαρεθήκαμε τη στείρα κριτική και τις εξιδανικεύσεις…
    το πολυτεχνείο δεν είναι κάτι ξεκάρφωτο, που συνέβη, ανήκει σε μια αλληλουχία γεγονότων, λίγοι τα ξέρουν…
    πριν λοιπόν γραφεί κάτι βαρύγδουπο ή ειπωθεί, μήπως πρεπει να σκεφτούμε γιατί η λατρεία και οι προβαλλόμενες αξίες εκείνης της εξέγερσης δεν υπηρετούν, όπως κάποτε υπηρέτησε εκείνο το συμβάν, τις ζωές μας;
    και μη μου πεις πως τώρα δεν έχουμε χούντα…

    28/12/2010 στο 12:26

  11. Ε, πως βρέθηκα εγώ εδώ μέσα μετά από τόσα χρόνια, ξέρεις;;;;
    Γειά σου φιλαράκι!!!

    24/06/2014 στο 16:07

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s